Waarom een kwaststreek geen fout is
Bij gewoon schilderwerk is een zichtbare streek een gebrek. Bij een borsteltechniek is het net het product. Dit is wat er in die streek zit.
De meeste mensen leren schilderen met één regel: geen strepen. Bij een kwasttechniek gooi je die regel bewust overboord. De streek is daar geen slordigheid maar het decor zelf, en de hele opbouw is erop gericht om ze mooi te laten staan.
De opbouw is anders dan je denkt
Het begint bij de grondlaag, en die krijgt een volledige dag. Dat lijkt overdreven voor een laag die je achteraf niet ziet, maar de twee lagen die erop komen zijn dik en drogen traag. Een grondlaag die nog niet klaar is, trekt dat niet.
Daarna gaan er twee dikke lagen op, en die bewerk ik terwijl ze nog nat zijn. Eerst met een blokkwast voor het grovere lijnwerk, daarna met een tampicokwast voor de fijnere streep. Het venster waarin dat kan is kort, dus een muur doe je in één keer uit, van hoek tot hoek.
De richting maakt het effect
Ga je eerst horizontaal en daarna verticaal, dan korrelt de verf en krijg je een geweven, linnenachtig uitzicht. Werk je kriskras met wisselende aanzetten, dan krijg je wolking zonder patroon, veel rustiger. Datzelfde product geeft dus twee heel verschillende muren, en dat is precies waarom ik altijd een staal maak voor we beginnen.
Een spons doet iets anders. Die dept en verzacht en laat geen richting achter. Een kwast sleept en structureert. Wie diepte wil zonder drukte, komt bijna altijd bij de borstel uit.
Eén waarschuwing over licht
Een geschakeerde muur verbergt kleine oneffenheden, dat klopt. Maar in scheerlicht werkt het omgekeerd: een raam op het einde van een gang of een grote glaspartij naast de muur zet elk reliëf in de verf. Op zo'n wand vraag ik eerst een betere ondergrond in plaats van een dikkere laag. Verf verdoezelt nooit wat eronder zit, ook een decoratieve niet.